Z daleka góra wydaje się nie do pokonania.
Ośnieżone stoki znikają w chmurach, skały ciągną się bez końca, a ogrom krajobrazu sprawia, że człowiek wydaje się niemal niewidoczny.
Jednak każda wielka góra ma jedną słabość.
Można ją zdobyć tylko krok po kroku.
Patrząc na tę scenę, wyobrażam sobie wędrowca, który rozpoczął swoją podróż na długo przed dotarciem tutaj. Dni marszu. Ciężki plecak. Zimne poranki. Chwile zwątpienia przeplatające się z momentami determinacji.
Na tym zdjęciu nie widać szczytu.
Nie widać też mety.
I być może właśnie to jest najbardziej prawdziwe w każdej wyprawie.
Rzadko wiemy, jak daleko jeszcze musimy iść.
Życie często wygląda dokładnie tak jak ten krajobraz.
Stajemy przed wyzwaniami, które wydają się znacznie większe od nas samych.
Trudny cel.
Osobista strata.
Marzenie, które wydaje się poza zasięgiem.
I przez chwilę zastanawiamy się, czy damy radę.
Ale góry uczą czegoś bardzo ważnego:
Nikt nie zdobywa szczytu jednym skokiem.
Postęp mierzy się krokami, a nie kilometrami.
Wędrowiec na pierwszym planie może wydawać się mały wobec ogromu gór, ale posiada coś, czego góra nigdy mieć nie będzie.
Możliwość pójścia naprzód.
Możliwość wykonania kolejnego kroku.
Możliwość kontynuowania drogi.
Za wiele lat śnieg nadal będzie pokrywał te szczyty.
Skały pozostaną na swoim miejscu.
Chmury nadal będą przesuwać się ponad graniami.
Ale wspomnienie tej podróży będzie należało do człowieka, który odważył się wkroczyć w nieznane.
I czasem właśnie to robi największą różnicę.
Nie zdobycie szczytu.
Lecz odwaga, by rozpocząć wspinaczkę.
„Góra zostaje pokonana nie wtedy, gdy staniesz na jej szczycie. Góra zostaje pokonana w chwili, gdy odmawiasz zawrócenia.”

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz